Ongi etorri ZirikatzeN, blogera!
Onartu beharra dago irudi hau ez dela argazki bat bere osotasunean. Honako argazki hau erabiliz lortutako irudia baizik. Photoshopean moldatu dut, filtro batzuk, ehundura pare bat, eta beste aldaketa batzuk egin dizkiodalarik. Emaitza honako hau duzue, batzuentzat gustokoa izango da, beste batzuentzat aldiz ez. Baina ikaragarri ondo pasatzen dudanez honelako gauzak egiten, noizhean behin tokatzen da zerbait igotzea.
Ezkio-Itsason kokatzen den, Igartubeiti baserri museoak Euskal baserriaren historioa, bilakaera eta bertan bizi izan ziren biztanleen bizimodua, hurbiletik ezagutzeko aukera eskaintzen du.Euskal baserriaren Urrezko Aroaren eta XVI eta XVII. mendeetako zurezko arkitekturaren eredu ezin hobea delarik.
Atzo, bertan egon ginen eta bisitatu beharreko lekua iruditu zitzaigun. Asteburuan zer egin ez dakizuela? Ezkio- Itsason daukazue plan paregabea.
Dokumental bat gomendatzera nator gaurkoan. Argazkilaritzan murgilduta zaudetenoi Steve McCurry irakurtzearekin batera, Sharbat Gula etorriko zaizue gogora, Afganistango neska begi orlegiduna. Argazkilaria ezagutzen ez duzuenok, hurrengo argazkia ziur ezagutzen duzuela.
Steve McCurry-k Pakistango errefuxiatu eremu batean fotografiatu zuen neska hau, 1984 urte bukaeran. Neska honen begiak eta begirada horrek erakusten zituen sentimenduak, mundu osoan egin ziren ezagun, National Geographic aldizkariaren portada ere izan zelarik.
Hamazazpi urte beranduago, Steve McCurry, hain ezagun egin zuen neska horren bila abiatu zen, eta baita aurkitu ere. Denbora eta bizitza latzaren eraginez aldatutako emakume batekin topatu zelarik.
Dokumentalaren izenburua “En busca de la muchacha afgana” da, National Geographic-ek argitaratua, eta bidai osoa narratzen du. Guztiz gomendagarria, sarean ere aurkitu daitekeelarik.
Argazki guztiak, koloretan ateratzen direnez kameratik, koloretan lantzen ditut guztiak eta hoietatik batzuk, gehienak ez esatearren, zuri-beltzean ere lantzen ditut. Erakusten dudan hau hoietako bat da eta zuri-beltzean askoz atseginagoa iruditu zait.
Hau da Barrikatik buelta egin dudan azken eguna. Aurreko aldian egon nintzenetik oso desberdin ikusi dut, goroldiozko jantzi berdea ia-ia guztiz desagertu da, eta zeruak oso kolore apalak erakutsi ditu.
Zuri-beltzera pasatzea erabaki dut, indar gehiago hartzen duelako.
Aurreko argazkia baino minutu batzuk beranduago. Oso antzekoa baina enkuadre desberdin batekin.
Aspaldidanik entzunda geneukan Segwayaren berri, kutsatzen ez duen, zaratararik ateratzen ez duen, tramankuluaren berri eta probatzeko gogo izugarriak genituen, nolako sentsazioa sentituko genuen jakiteko gogoa. Gauzak horrela, interneten begiratzeari ekin genion, eta Irati magikoa-rekin egin genuen topo. Plan ezinhobea, Iratiko Basoan barrena Segwayarekin, primerako txangoa. Pentsatu gabe, bertara deitu genuen eta hurrengo egunean bertan Iratira abiatuko ginela adierazi genien. Iraupen ezberdinetako txangoak eskaini zizkiguten, guk bi ordutakoa aukeratu genuelarik, Segway-an ibiltzeko gure gogoak ondo hasetzeko.
Hurrengo egunean, Iratira abiatu ginen. Bostetan geneukan hitzordua “Irati magikoan”. Bertara ailegatu ta han zegoen Mikel, Segwayan ibiltzen erakutsiko zigun gidaria, tipo jatorra eta naturazalea benetan. Txangoa hasi baino lehen, tramankuluak zertan zetzan pixkat explikatu zigun, nola funtzionatzen zuen eta gure ibilbidea hasi baino lehenago praktikatzeko denbora izan genuen. Oso kuriosoa iruditu zitzaigun nola funtzionatzen duen ibilgailu honek, oreka puntua mantendu ezkero, geldik geratzen da, azeleratzeko nahikoa da gorputza aurreraka botatzea, galgatzeko edo atzeraka joateko berriz, gorputza atzeraka bota beharko dugu.
Kriston esperientzia izan zen Irati basotik barrena, izugarria. Naturarekin kontaktu zuzenean, ibilgailu berezi bat ezagutzen, zuhaitz ezberdinez gozatzen eta animali ezberdinak ikusten, oreinak barne, igaro zen gure txangoa. Inolako nekerik gabe gainera, begira begira!
Gaueko 22.30-etan atera dut argazki hau. Iluntasunari aurre egiteko 257 segundutako espozizio iraupena erabili dut. Bitartean, zigarro bat erretzen, paisaia zoragarri hau begietsi dut.
Urkiolak, behe-lainoz beterik dagoenan, kriston magia daukala iruditzen zait. Magia hori irudi batean transmititzen ez da oso erreza izaten. Atzo atera nuen argazki hau, txuri-beltzara pasatu izan banu, magia hori nabarmenduko litzatekeela uste dut, baina koloretan ere ez da gaizki geratzen.
